Coincidences

Do you believe in coincidences? I've had a really weird one just yesterday. Two days ago I called my parents to tell them I arrived safely back in Japan, and then my mom told me that my cousin was getting married. Yesterday I had to call my bank in Holland to ask them about my creditcard, and guess who I got connected with? My cousin! How freaky is that?? And when I called my parents to tell them about this freaky incident they already knew. News travels so fast these days :D

Anyway, congratulations Tamara and Herman! Wish you all the best!

Posted in Daily Life , Dutch

Afrikaans

Dutch people can understand it!

104m875

Also, here are twenty pictures illustrating the most ridiculuous complaints people made while traveling :D

Posted in Dutch , Travel

Ziggo Zuigo

Zomaar even wat commentaar op Neerland's brakste internetprovider: Ziggo. Na al weken zonder internet te zitten hebben mijn ouders eindelijk weer hoop op internettoegang. Dankzij de geweldige klantenservice van Ziggo (NB: sarcasme!) heeft het weken geduurd en een hoop misverstanden opgeleverd voordat er eindelijk weer internet in zicht is. Het is er nog steeds niet weer, dus ik heb nog steeds geen goed woord over voor Ziggo. Integendeel. Ik wil hier even bijdragen aan het leed van mijn ouders en mijn zusje door even te melden dat ik de online enquete heb gedaan. Enige tijd geleden kregen wij een e-mail van Ziggo met daarin de vraag of wij mee wilden doen aan een online onderzoek. Ik dacht dat ik eindelijk een kans had om wat kritiek te leveren op Ziggo waar zij wat mee kunnen doen, maar dat bleek al vrij snel niet zo te zijn. Welgeteld twee vragen hadden te maken met de klanttevredenheid, en alle andere vragen waren ervoor om hun klanten nog meer geld uit de portemonnee te persen met een nieuwe dienst die ongetwijfeld net zo slecht is als hun internetaanbod. Nee dank u. 

Het was mijn goede voornemen om wat minder te klagen dit jaar, maar dit moest er toch echt even uit. Het is niet te geloven hoe incompetent dit bedrijf met zijn klanten omgaat.

Posted in Dutch

Rijk, gezond en slim

Het wordt opeens kouder. Tijd om de winterkleren weer uit de kast te halen. Het is nu twee jaar en elf maanden geleden dat ik naar Japan kwam. Mijn wereld is compleet op de kop gezet sinds toen. Eén van de veranderingen is dat ik de Nederlandse keyboardlayout niet meer geïnstalleerd heb op mijn PC. Die heb ik voor deze blogpost maar weer eens aangezet. Ik heb veel geschreven in het Engels, en ik merk dat ik deze alinea een stuk makkelijker in woorden had kunnen brengen als ik die in het Engels had getypt. Nederlands went snel, however, en dat merkte ik afgelopen zaterdag toen Liou hier was. Na een dagje Nederlands praten ben ik er ook wel weer aan gewend. 

Ik heb een interresante ontwikkeling doorgemaakt, op het persoonlijke vlak, maar ook in het bedrijf. Ik doe nog steeds spraakherkenning, maar ik ben mijn originele functie behoorlijk ontstegen. In het begin was ik alleen verantwoordelijk voor het Nederlandse gedeelte van de spraakherkenning, maar nu ben ik verantwoordelijk voor de Duitse en Italiaanse stagelopers, en heb ik een andere Duitser en nog een Amerikaanse stageloper die voor mij programmeren. Programmeren is mijn andere hoofdtaak, en ik heb mezelf altijd als programmeur geprofileerd in mijn werk. Als programmeur kan ik dingen maken waar iedereen baat bij heeft, en ik weet zeker dat het bedrijf door mij honderden, zo niet duizenden manuren bespaard heeft dankzij mijn programmas. 

Dat zijn drie taken: het spraakherkenningsmodel voor Nederlands ontwikkelen, software ontwikkeling en de begeleiding en het managen van stagelopers. Ik zit overal in. Ik word belangrijker, en elke keer als er mensen weggaan dan word ik weer een stukje belangrijker. Ik ben ver gekomen. Maar het is raar werk. Elk jaar gaan alle stagelopers weer terug naar huis. Studie afmaken. Maar er zijn altijd de 'blijvertjes': de stagelopers die goed bevielen en nu hier werken. Er is een altijd een harde kern van vier of vijf buitenlanders geweest in mijn afdeling, en dat stond als een huis. Tot nu. De oude mensen gaan weg, en een nieuwe generatie van 'blijvertjes' vormt zich. Was ik vroeger nog tevreden om alleen de ouwe lul te zijn vergeleken met de stagelopers, nu word ik zelfs de ouwe lul in de groep van blijvertjes. 

Dat is best wel kut! Aan de ene kant is het een promotie, en ik weet zeker dat ik me geen zorgen hoef te maken voor mijn volgende contractverlenging, maar aan de andere kant ben ik mijn oude vaste vriendengroep kwijt. En daar ben ik eerlijk gezegd behoorlijk depressief over geweest de afgelopen week. Het lijkt erop dat iedereen die ik ken zijn eigen weg op gaat, en dat gaat zelfs op voor mensen die ik ken buiten het bedrijf. Iedereen heeft zijn eigen plan, en dat kwam vorige week allemaal opeens op mij af. 

Deze week gaat het allemaal wat beter. Zoveel verandert er nu ook weer niet voor mij. Ik probeer het te zien als een dikke trap onder de kont en iemand die keihard tegen mij screeuwt "GA EENS GAUW WAT NUTTIGS DOEN!". Ongetwijfeld mijn kleine zusje. Die is altijd de eerste met commentaar ;) 

Ik kom terug naar Nederland met de kerst. Daarna ga ik terug naar Japan. Ik blijf hier in ieder geval tot dan. Ik ga nu het meeste maken van de tijd die ik hier nog heb met mijn vrienden, en ik wil Wendy hier ook niet zo lang alleen laten. Volgend jaar ga ik besluiten wat ik nou echt wil. Of ik nog een gestoord avontuur wil in een ander land of dat ik een stabiel leven ergens wil beginnen. Zoals gewoonlijk maak ik me niet druk en laat ik me leiden. Geweldige dingen vallen altijd op mijn pad. Als ik de visie heb om die kansen te zien dan valt alles gewoon op zijn plaats. Ik ben niet iemand die gaat stressen van dit soort dingen. Ik ben misschien niet zo rijk en op het moment ben ik zwaar verkouden, maar ik weet zeker dat ik een interessante toekomst tegemoet ga :)

Posted in Dutch

Mosterd na de maaltijd!

Potverpielekes...

Posted in Dutch

Double win

Momma I'm coming home for Christmas!

.. and I can renew my Japanese visa so I can stay here longer :)

Posted in Daily Life , Dutch

De bijrijder in Japan

[googlevideo=http://video.google.com/videoplay?docid=-3552834759140972211&hl=en]

Posted in Cycling , Daily Life , Dutch

Nederlanders online, schaam je!

En dan doel ik met name op al die achterlijke xenofobische Nederlanders die online op fora rondhangen (ja, ik weet het, het is hopeloos om daar op te gaan kankeren, maar toch...). Ik lees toch nog aardig wat websites in het Nederlands, voornamelijk nieuwssites, en als ik daar de reacties zie op een nieuwsbericht zoals de aardbeving in China dan schaam ik me dood om Nederlander te zijn. Ik zal het forum niet noemen, maar vandaag zag ik een heel aandoenlijk topic van een Chinees die in gebrekkig Nederlanders probeert hulp te vragen om de mensen in Sichuan provincie te helpen, omdat zijn familie daar ook woont. Hij wil dat mensen wat geld storten aan het rode kruis, en geeft zelfs het gironummer (dat natuurlijk gedubbelcheckt is en correct was, je weet maar nooit...). Maar wat voor reacties krijgt hij? Men spot met hem, men lacht hem uit en men beledigt zijn thuisland. Geweldig Nederland, zo moet het... Is Nederland echt zo anti-buitenlands? Ik heb er inmiddels een hekel aan om nieuwsberichten in het Nederlands te lezen, puur om de reacties online. Ik schaam me voor mijn medelanders. Nederland zou beter moeten zijn.

Posted in Dutch

Getting things done (tm)

Warning: this post is going to be a huge mess of various unrelated things. I just feel I want to clear my mind a bit, so here's what's going on in my head right now.

Random bit: this is Nederland a decade ago. It shows the best parts of Holland. It's how I like to remember it in my mind.

So, I am getting things done. Kind of. Fixing things. Still. Unexpected things too. After the bicycle trip I brought my bicycle to the shop for a quick check, because there was a cracking noise when pedaling hard, and I wasn't quite happy with that. It turns out it was quite serious, and it'll be fixed under warranty, but I won't have my bike back until Saturday...

Next up in my todo-list was my internet. I'm currently still having 2 internet connections: my old one and the shared one everyone in the building has. In order to cancel my own one, I need to get my laptop and normal PC connected together to the same internet, so I went to Machida and bought a wireless router. Setting up was interesting, since the menu and manual were all in Japanese.. I managed to set up security though, and it's up and running now ^_^

Back in Atsugi I remember that I wanted to get a new battery for my new mobile phone, but that also didn't quite turn out as planned. Because my phone was quite old, they didn't have a new battery, but I almost bought a new phone for free, since I had points on my account because of my 2 years of subscription. That failed in the end, cause the new phone couldn't work in Europe, which they told me it would, at first. So I went to the service center in the same street where I was supposed to get a new battery. Again, no. They tested my battery, confirmed that it was crappy, and then told me to give my phone to them and wait 10 days until it's fixed... It seems they're sending my phone for repair since it might be the phone that's crappy, and not the battery. So I'm stuck with a crappy phone for 2 weeks...


Alvaro can be proud of me indeed. I made a list of tasks, divided them into concrete tasks, scheduled them, and right now I'm procrastinating and running behind on schedule already. Wonderful. Actually, things are going quite well. Even though I'm not making all my scheduled items, I'm still doing a lot more than before. Mostly, it feels good to put every part of my life away in some document so that I don't have to think about it in my head. I can just file it away and ignore it until the time comes to check my schedule again.

Creating order form chaos. Sacrificing speed for clarity. Things get done a lot slower when you're organized, in my opinion. Take this example: in my room I have a lot of stuff: my wallet, my keys, my phone, phone charger, iPod, watch, clothes, socks, underwear etc. Provided your room is big enough, and the amount of things is small enough, you can just scatter them in front of you and keep a good overview of it all. Then, when you get up in the morning, all you need is one look to find the things you need. The problem is that sometimes your room is not big enough, and sometimes things start to clutter up. More things and less room means you lose the overview.

I think I've slowly been losing my overview for the past few months, both at work and in my private life. There comes a time when you just have to pick up all the mess from the floor and put it back in boxes and closets. It might increase the access time a bit, but this method can handle a way bigger workload.


So, I should be writing some more travel reports. I haven't even finished the Australia report and then there's the Shikoku trip, too. And I want to make a special post about one particular place we found in the middle of Shikoku's mountains: the caves of heaven and hell. I can honestly say that this place was the most creepy place I have ever seen during my two and a half years in Japan. But more on that later.

Japan is too small for me! For every foreigner living in Japan there comes a time when he starts to hate certain aspects of Japanese society, and I am no different. For me, it happened gradually during the Shikoku trip. Every evening, after arriving somewhere, we had to find a place to camp. You might remember from previous posts that I tend to complain that Japan has no grass. I'd like to extend that complaint a bit further.

Japan has no 'free' area anywhere. Every piece of land has been indexed and taken, and every piece of that land consists of rocks. Normal dirt or sand does not exist in Japan, unless they decided to import it. Hell, they don't even have beaches at most places. It's all rocks. Rocks rock rocks. Yes, Japan rocks. That's why I hate it. There's no room to put a tent anywhere. If there's a park, it's made of concrete. Yes, concrete. That's the Japanese idea of a park. Concrete. You're lucky to find a public park with a soft ground that's suitable for camping. Even in Shikoku, the farm land of Japan, there is no free space anywhere. Everything is indexed and used. On occasion we had to cycle for hours to find a suitable place to camp. And on other occasions we just gave up and settled for rocks.

It's small. There's almost nobody living in the mountains, and there's only a very narrow section between the mountains and the sea. Realizing this made me feel claustrophobic in the wide open nature. That final feeling of freedom that I always used to feel in Japan is gone. There are public parks where it's possible to camp for a night, and there's beaches or, if you're lucky, a riverbed nearby. I don't have much basis for comparison, but things that are natural in Holland and in Australia, simple things like grass or sand, they are hard to find in Japan. I find that quite unnatural.

Minor complaint: Japanese people are fucked up! They swarm to tourist attractions like bees, no matter how crappy the attraction is. For days we almost didn't meet anyone in Shikoku. We cycled the most beautiful seaside roads right through forests and jungle, without meeting anyone. After that we visited a stupid rope bridge (which was supposedly made of vines, but artificially reinforced by steel cables) in the middle of nowhere, and there we found our missing Japanese people. By the thousands. All swarming to make it across the stupid fake bridge. In a land where there are so many beautiful things to see, all the Japanese people can do is find a tourist attraction in a folder and mass gather there as if it were interesting. If there were less people there it was mediocre at best, but all the Japanese people there completely spoiled it for me. A tourist sight can simply not be beautiful for me if it is surrounded by a thousand Japanese people. Why bother, really?


Well, that was a nice rant. I'm fine. My life is great. I am enjoying it a lot. I am looking for something new.

Posted in Daily Life , Dutch , Thoughts , Travel